சண்டைக்காரி.

பருவம் தொட்ட நாள் முதலாய்........

பருவம் தொட்ட நாள் முதலாய்-முழுப்

பாவடை தாவணி பெண்ணழகாய்;

பெருமை கொண்டே நாணுகிறாய்--புதிதாய்

பேசமறுத்தும் ஓடுகிறாய்.

அரவம் இல்லா இடம் பழக-ஏனோ

அச்சம் கொண்டு ஒதுங்குகிறாய்.

மருகும் விழிகள்  பதறுதோ--மானோ

உருவி விலகி பதுங்குகிறாய்.

பார்த்தும் பாராது நகருவதும்-முகம்

போர்த்தி மறைத்துக் கூசுவதும்.

நேற்று வரையும் அறியாதது--அடியே

இன்று புரிந்தது என்னடியோ!

சண்டைக் காரியைப் போலல்லவோ-என்னைக்

கண்டால் சீறிப் பாயுகிறாய்.

கொண்டது அகமோ கோவமோடி--பாவி

சண்டாளி  நானென்ன சாபமடி!.

பாட்டியுங் கூட மாறிவிட்டாள்-வாசற்

படியில் தடுத்தே நிறுத்துகிறாள்.

எட்டிப் பார்க்கவும் மறுக்கிறாள்-மாறி

வெட்டிப் பேசி விரட்டுகிறாள்

குரலைக் கேட்டே ஓடி வரும்-அந்தக்
குழந்தைக் கெளரியை தேடுகிறேன்.
விடிகாலை தினமும் வெளிமுற்றம்--நீர்
தெளித்தும் கோலமிட வரவில்லையோ!

மரத்தைச் சுற்றி விளையாடினோம்-அந்த

மனந்தான் தேடி அலையுதடி.

அறுந்து திரியும் பட்டமடி!--நானோ

பிறந்த பிறவி நட்டமடி.!

நேத்துவரையும் பார்த்துப் பழகி-ஆற்றுத்

தோப்புத் துறையும் தொட்டுத் துலங்கி ;

சேர்த்தணைத்த சின்னத் தனமெல்லாம்--கூற்றாய்

சின்னத் தாவணி சிதைத்தடி..

நெஞ்சில் அமைதி இல்லையடி--விஞ்சும்

உன்னோட நினைப்புத் தொல்லையடி!.
பஞ்சும் நெருப்போ பருவமடி--நஞ்சை 
பிஞ்சில் விதைப்பது பாவமடி!

பள்ளிக் கூடம் வரலாமோ!--ஓரம் 

தள்ளிக் கூட இடலாமோ!

துள்ளித் திரிந்ததும் கனவோடி!--காலம்

எள்ளிச் சிரிப்பதும் நிசமோடி

கொ.பெ.பி.அய்யா.