இதுதான் வாழ்க்கை.

தந்தைக்குள் உருவான தாய்க்குள்ளே கருவான

தந்தை விந்துப் பூச்சியே

தாய்வயிற்றுப் பிள்ளையே.

கண்ணை மூடிப் பிறந்ததும்

மண்ணைக் கண்டு அழுததும்

அன்னை அமிர்தம் பீச்சியதும்

பிள்ளைப்பசி தணிந்ததும்- தாய் மடியும் அயர்ந்தது.

தானே தன்னைப் பிணி நோக

ஆனாள் அன்னை வரமாக.

அன்னக் கையில் பிள்ளை ஆயை.

அள்ளியதும் பாக்யமோ-சுமந்த

முன்னூறு நாள் இன்பமோ!

தந்தை அவன் நெஞ்சிலே;

சிந்தி சிரித்த சிறுநீரே!

வாயில் மெல்ல ருசிக்கவே

பேய்தானோ பிள்ளையே-அந்த

தாய் தந்த சொந்தமோ! தக்க

அப்படி எல்லாம் வளர்த்த பிள்ளை-இப்போ 

அப்பன் ஆத்தா ஏனோ தொல்லை!

நன்றி கூட எண்ண வேண்டாமே.

நாய்க்கு மட்டும் உண்டானது-

ஒரு 

நாய் வளர்த்தால் மேலானது

கொ.பெ.பிச்சையா.